Dzień Bobra

7 kwietnia swoje święto ma król mokradeł – ssak z rodziny bobrowatych osiedlający się w środowisku podmokłym w otoczeniu leśnym

W XIX wieku z uwagi na swoje futro w kolorze ciemnobrunatnym, prawie czarnym oraz łatwo palny tłuszcz, który oświetlał i ogrzewał, bóbr był intensywnie zabijany. W momencie, w którym znalazł się pod ochroną ścisłą jego populacja na świecie liczyła zaledwie 1200 osobników. Obecnie znajduje się pod ochroną częściową.

Duży ssak osiągający wagę ponad 25 kg, mierzący 110 cm długości. Kielnia, czyli ogon bobra jest silnie spłaszczony, pokryty łuskami natomiast u nasady sierścią, mierzy 20 – 35 cm. Opływowy kształt oraz błona między tylnymi łapami sprawia, że jest on bardzo dobrym pływakiem, wytrzymującym pod wodą nawet 15 min. Okres godowy przypada w styczniu i lutym w wyniku czego po 107 dniach w miocie rodzi się od 2 do 6 młodych. Jego podstawowym pokarmem są rośliny zielne latem, natomiast zimą korzenie, kora, gałęzie. Lubi gromadzić w norze lub żeremi nadmiar jedzenia.

fot. Kołodziejczyk D.

Ich terytorium jest oznaczane kastoraminą wraz z moczem – substancją produkowana przez gruczoły znajdującą się pod kielnią. Dodatkowo kastoramina służy do natłuszczania futra. Strugi – zęby bobra zawierają dużą ilość żelaza dzięki czemu są silne, pozbawione próchnicy. Ścinają drzewa o średnicy nawet do 70 cm, które służą do budowy żeremi. W sprzyjających warunkach kopią nory, które znajdują się na stromych wybrzeżach.

fot. Stańko K.

Swoją pracą powodują podtapianie rozległych terenów sąsiadujących z mokradłami, natomiast na stawach rybackich rozkopują groble. W roku 2016 szkody powstałe na skutek zniszczenia drzewostanów w zarządzie Lasów Państwowych ocenione zostały na 12,8 tysięcy hektarów, w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Lublinie na powierzchni 1,4 tysiąca hektarów.